مرغ مهتاب می خواند

ابری در اتاقم می گرید

گل های چشم پشیمانی می شکفد

در تابوت پنجره ام پیکر مشرق می لولد

مغرب جان می کند،

می میرد.

گیاه نارنجی خورشید

در مرداب اتاقم می روید کم کم

بیدارم

نپنداریدم در خواب

سایه ی شاخه ای بشکسته

آهسته خوابم کرد.

اکنون دارم می شنوم

آهنگ مرغ مهتاب

و گل های چشم پشیمانی را پرپر می کنم.

                               «سهراب سپهری»

                                                    

چو باد می روی و به خاکم فکنده ای

آری برو که خانه ز بنیاد کنده ای

حسن و هنر به هیچ  ِ زعشق بهشتی ام

شرمی نیامدت که ز چشمم فکنده ای ؟

اشکم دود به دامن و چون شمع صبحدم

مرگم به لب نهاده غم آلود خنده ای

بخت از منت گرفت و دلم آنچنان گریست

کز دست کودکی بربایی پرنده ای

بگذشتی و زخرمن دل شعله سر کشید

آنگه شناختم که تو برق جهنده ای

بی  او چه بر تو می گذرد سایه ای شگفت

جانت زدست رفت و تو بی چاره زنده ای. 

 

 

من این پایین نشستم سرد و بی روح        تو داری می رسی به قله ی کوه

داری هر لحظه از من دور می شی            ازم دل میکنی مجبور میشی

تا مه را رو نپوشونده نگام کن                   اگه رو قله سردت شد صدام کن

یه رنگ مرده از رنگین کمونم                    من این پایین نمی تونم بمونم

منم اونکه تو رو داده به مهتاب                  کسی که روت رو می پوشونه تو خواب

کسی که واسه آغوشه تو کم نیست        می خوام یادم بره دست خودم نیست

تا مه راه رو نپوشونده نگام کن                 اگه رو قله سردت شد صدام کن

یه رنگ مرده از رنگین کمونم                   من این پایین نمی تونم بمونم

تا مه راه رو نپوشونده نگام کن                 اگه رو قله سردت شد صدام کن

یه رنگ مرده از رنگین کمونم                    من این پایین نمیتونم بمونم

 

  

 

ميان تاريكي تو را صدا كردم

سكوت بود و نسيم كه پرده را ميبرد

در آسمان ملول ستاره اي مي سوخت

ستاره اي مي رفت ستاره اي مي مرد

تو را صدا كردم تو را صدا كردم

تمام هستي من چو يك پياله ي شير

ميان دستم بود

نگاه آبي ماه به شيشه ها مي خورد

ترانه اي غمناك چو دود بر مي خواست

زشهر زنجره ها چو دود مي لغزيد

به روي پنجره ها

تمام شب آنجا ميان سينه ي من

كسي ز نوميدي نفس نفس مي زد

كسي به پا مي خاست كسي تو را مي خواست

دو دست سرد او رادوباره پس مي زد

تمام شب آنجا زشاخه هاي سياه

غمي فرو مي ريخت

كسي ز خود مي ماند كسي تو را مي خواند

هوا چه آواري به روي او مي ريخت

درخت كوچك من به باد عاشق بود

به باد بي سامان

كجاست خانه ي باد ؟
كجاست خانه ي باد؟                                          

                                                ((فروغ فرخزاد))

دیرگاهی است در این تنهایی
رنگ خاموشی در طرح لب است.
بانگی از دور مرا می خواند،
لیک پاهایم در قیر شب است.
              رخنه ای نیست در این تاریکی:
              در و دیوار به هم پیوسته
              سایه ای لغزد اگر روی زمین
              نقش وهمی است ز بندی رسته.
                              نفس آدم ها سر بسر افسرده است.
                              روزگاری است در این گوشه ی پژمرده هوا
                              هر نشاطی مرده است.
                                              دست جادویی شب
                                              در به روی من و غم می بندد.
                                              می کنم هر چه تلاش ،
                                              او به من می خندد.
                                              نقش هایی که کشیدم در روز،
                                              شب ز راه آمد و با دود اندود.
                                              طرح هایی که فکندم در شب،
                                              روز پیدا شد و با پنبه زدود.
                                                              دیرگاهی است که چون من همه را
                                                              رنگ خاموشی در طرح لب است.
                                                              جنبشی نیست در این خاموشی:
                                                              دست ها، پاها در قیر شب است.


                                                                            
 ::.::سهراب سپهری::.::

همیشه در عجب بودم

که چرا در جاده ی عشق

پا به پایم نمی آمدی

حتی وقتی آهسته و پیوسته می رفتم

امروز فهمیدم...

ریگی که در کفشت بود تورا می آزرد

                                                         

                                                      

در شب کوچک من،افسوس

باد با برگ درختان میعادی دارد

درشب کوچک من دلهره ی ویرانی ست

                                                       گوش کن

                                                       وزش ظلمت را می شنوی؟

                                                       من غریبانه به این خوشبختی می نگرم

                                                       من به نومیدی خود معتادم

                                                       گوش کن

                                                       وزش ظلمت را می شنوی؟

در شب اکنون چیزی می گذرد

ماه،سرخ ست و مشوش

و بر این بام که هر لحظه در او بیم فروریختن است

ابر ها،همچون انبوه عزاداران

لحظه ی باریدن را گویی منتظرند

                                                        لحظه ای

                                                        و پس از آن، هیچ !

                                                        پشت این پنجره شب دارد می لرزد

                                                        و زمین دارد

                                                        باز می ماند از چرخش 

                                                        پشت این پنجره یک نا معلوم

                                                        نگران من و توست          

                                                        ای سراپایت سبز      

                                                        دست هایت را چون خاطره ای سوزان،در دستان عاشق من بگذار

                                                       و لبانت را چون حسی گرم از هستی

                                                       به نوازش لب های عاشق من بسپار

                  باد ما را خواهد برد

                  باد ما را خواهد برد

 

..فروغ فرخزاد..

در گذرگاه زمان

خیمه شب بازی دهر

با همه تلخی و شیرینی خود می گذرد

فصل ها میمیرند

رنگها رنگ دگر میگیرند

و فقط خاطره هاست

که دست ناخورده به جا میماند

یک آسمان پرنده رها روی شاخه ها

در باغ بامداد

یک آسمان پرنده سرگرم شست و شو

در چشمه سار باد

یک آسمان پرنده در جستن چمن

آزاد و مست و شاد

از پشت میله ها

بغضی به های های شکستم:

قفس مباد.


فریدون مشیری

آني بود ، درها وا شده بود.

برگي نه ، شاخي نه،باغ فنا پيدا بود.

مرغان مكان خاموش ، اين خاموش ، آن خاموش ،خاموشي گويا شده بود.

آن پهنه چه بود : با ميشي ، گرگي همپا شده بود.

نقش صدا كم رنگ ، نقش ندا كم رنگ ، پرده مگر تا شده بود ؟

من رفته ، او رفته ، ما بي ما شده بود.

زيبايي تنها شده بود.

هر رودي ، دريا ،

                    هر بودي ، بودا شده بود.

 

((سهراب سپهري))